Σύνθεση ή αποσύνθεση;

Σύνθεση ή αποσύνθεση;

(Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Fanari Free Press)

Επί της ουσίας  βρισκόμαστε στην προεκλογική περίοδο των διπλών ή τριπλών εκλογών που θα διεξαχθούν τον Μάιο του 2019.

Οι εκλογές στο τοπικό επίπεδο, δήμους και περιφέρεια, θα γίνουν με το σύστημα της απλής αναλογικής, ένα σύστημα που, όπως συμβαίνει συνήθως, έχει δεχθεί επιδοκιμαστικά αλλά και αποδοκιμαστικά σχόλια.

Δεν θα κρίνω αν αυτό το σύστημα είναι καλύτερο ή χειρότερο από το προηγούμενο αλλά θα σταθώ σε μία αναγκαιότητα που θα προκύψει. Αυτό της σύνθεσης και της συνεργασίας.

Το συνηθισμένο στην πολιτική, είτε μιλάμε για το τοπικό επίπεδο είτε μιλάμε για την κεντρική πολιτική είναι η κυβερνούσα παράταξη να φέρνει προτάσεις και η αντιπολίτευση να τις αρνείται. Και αν υπάρχουν κάποιες απειροελάχιστες εξαιρέσεις, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Η άρνηση της αντιπολίτευσης πολλές φορές δεν στηρίζεται σε ιδεολογικούς λόγους ή επειδή πράγματι θεωρεί ότι η πρόταση είναι επιζήμια για τον τόπο, αλλά επειδή δεν γίνεται να συμφωνεί με την αρχή που κυβερνά.

Γίνεται μόνο και μόνο για να υπάρχει διαφοροποίηση ώστε στις επόμενες εκλογές να προτιμηθεί αυτή από τους ψηφοφόρους.

Έτσι πολλές φορές βλέπουμε το σχιζοφρενικό, απόψεις που μία παράταξη υποστήριζε σαν κυβερνούσα αρχή να τις αρνείται και να τις πολεμά όταν βρεθεί στην αντιπολίτευση. Και το αντίθετο.

Κανονικά, σε μία ιδανική πολιτεία, οι πολιτικοί ασχολούνται με τα κοινά με στόχο να βοηθήσουν στο καλό του τόπου, οπότε η κάθε πρόταση που είναι θετική για το σύνολο πρέπει να στηρίζεται από όλους.

Μια τέτοια κουλτούρα θα πρέπει να διαμορφωθεί. Και οι πολιτικοί να συνεργάζονται και να συνθέτουν προτάσεις. Σαφώς υπάρχουν ιδεολογικές διαφορές, ιδιαίτερα στην κεντρική κατεύθυνση που θα πάρει ο τόπος και εκεί θα υπάρχει και αντιπαλότητα και πάλη των απόψεων.

Υπάρχουν όμως και θέματα που σε μία ρεαλιστική βάση θα πρέπει να ενώνουν. Και πολλάκις έχουν σχολιαστεί θετικά πράγματα που έγιναν σε τοπικό επίπεδο… θα μπορούσαν να είναι μπούσουλας μας.

Για παράδειγμα βλέπουμε τις πρωτοποριακές κινήσεις και πράξεις του δημάρχου Τρικκαίων αλλά και του δημάρχου Πατρέων.

Προέρχονται από δύο παρατάξεις αντίπαλες αλλά αποδεικνύουν ότι τελικά μπορούν να γίνουν πράγματα που για πολλούς άλλους δήμους φαντάζουν ως ουτοπίες.

Να λοιπόν, που το να γίνει πράξη κάτι από τα θετικά που έκαναν αυτοί οι δήμαρχοι, θα μπορούσε να τύχει γενικής αποδοχής. Να το προτείνει δηλαδή είτε η κυβερνώσα παράταξη, είτε η αντιπολίτευση και να το δεχθούν όλοι.

Οπότε, αφού ο νόμος θα αναγκάσει τις παρατάξεις να συνεργαστούν, αυτή η συνεργασία να γίνει σε μία βάση καλοπροαίρετη που θα αποσκοπεί στο καλό του τόπου και όχι με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι εξυπηρετώντας για άλλη μια φορά μικροσυμφέροντα και προσωπικές επιδιώξεις.

Φώτης Μαραζόπουλος

Εκδότης – Δημοσιογράφος

 

You may also like...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *